هستی شیرین زبون

ما رایت الا جمیلا سلام به تمام دوستان عزیز. از سفر رویایی برگشتم و الحق به یاد همتون بودم . در مقابل حرم شش گوشه آقا جای تک تکتون سلام دادم...

خبر آمد خبری در راه است... خبر آمد خبری در راه است... حدودا 7 ماه پیش بود , با با گفتن برا آبان ماه یه کاروان دارن راه می ندازن به سمت کربلا.. همسر گرام بنده هم با استقبال فراوان حاضری زدن که بله ما هم می یایم حتما... گذشت و شهریور شد. بابا, اولین نفر رو به ما : داریم اسم نویسی میکنیم اگه می خواین اسمتون رو بنویسم. آقای همسر: به سه دلیل نمی تونیم بریم... من: من که حسابی دلم گرفته بود از 6 ماه پیش به خودم وعده وعیدها داده بودم, حسابی ناراحت شدم و دلشکسته. با زری توی اتاق بودم که یهو از دهنش در رفت دارن با هیئت آقای فلانی می رن کربلاو اختیار نام نویسی چندین نفر رو هم دارن... من: مشعوف و خوشحال ولی هیئته و با بچه سخت...

حتما همه بخوانند... حتما همه بخوانند... با تشکر از همه دوستانی که لطف کردن و برا هستی جون پیام مهربونی گذاشتن و دوستانی که من رو مشناسند کم و بیش به وبلاگ ما سر می زنن, خواهشمندم آدرس وبلاگ هستی جون رو بدون اطلاع من ( مامان هستی) به کسی ندید,حتی نزدیکترین افراد به شما. دوست دارم خوانندگان خاموشِ آشنا رو حتما بشناسم. اصلا راضی نیستم آدرس رو به دیگری بدید. باتشکر و عذر خواهی فراوان مامان هستی شرین زبون ...

وای که چقدر دلم تنگ شده بود وای که چقدر دلم تنگ شده بود بعد از یه سفر طولانی بالاخره به تهران برگشتم و البته آماده برای نقاشی خونه. از علت های غیبتم هم همین بود. حسابی خونه رو کن فیکون کردم. وحالا علاوه بر اینکه در و دیوار ها رو به رنگ دلخواه درآوردم همه چیز هم تمیزه و مرتبه, یه خونه تکونیه اساسی... بماند یه هفته بهدش کمرم گرفت و روند تمیزکاری کمی کند شد اما متوقف نشد. یه سری وسیله جدید هم خریدم (آقای همسر اصرار داشت مبل و فرش ها رو عوض کنه که من نذاشتم, چون می شد فرشته عذاب کوچولوهای من,بچه نکن , بچه نریز, بچه نپر, بچه کلا کودکی نکن؛ گفتم انشاالله یه چند وقت دیگه) که دیگه حسابیه حسابی خوب شده و ما آلان خدا روشکر شاد شا...

چند روز دیگه سالگرد عقد ازدواج ماست این روز رو خیلی دوست دارم, بیشتر از سالگرد عروسی چند روز دیگه سالگرد عقد ازدواج ماست. این روز رو خیلی دوست دارم   5 مرداد 92  سالگرد روزی یه که ما چند سال قبل, زندگیه همیشه خوبمون رو شروع کردیم. و از اونجایی که آقای همسر عزیز دوست نداره توی وبلاگ دخترا چیزی از ایشون بنویسم به همین مقدار اندک بسنده می کنم و ازشون بخاطر سال های و روز ها و لحظه های خوب زندگی مون تشکر می کنم.   آسمون همه زندگی ها , پر از عشق...   در خونه ی هممون پر از مهربونی...   یاد اون روز ها بخیر   ...

کجا بودم؟ با دخترا توی خونه در حال بازی و شادی بودیم, یه تلفن زدم به مامانم از حرف هاش متوجه شدم زانوشون پیچ خورده و می خوان به من چیزی نگن و ناراحتم نکنن... از حرفاشون فهمیدم و به ثانیه پریدیم خونه مامان اینا ...  به مدت دو هفته موندم اونجا و از مادر عزیزم پرستاری کردم به همین دلیل از شما دوستانت عزیزم دور بودم. اما آلان برگشتم و قول می دم به همتون سر بزنم و آپ کنم. ...